شاید کار شما سخت تر از ماست چون تو من تو هر جای این تهران دهها و هزاران همسن و سال خودم دور و برم هستند تا جمع بشیم و داد بزنیم . آنقدر بلند تا گوشی که حقوق انسانی را شنوا باشد. اما زیر نگاه سنگین اهالی میلان خیلی سخته...
واسه همین من تو و دوستات رو تحسین می کنم اما چیزی که در روزهای گذشته بعد از انتخابات 22خرداد واسه من و هم نسلانم تو کف خیابونهای تهران رخ داد دیگه نوشتنی نیست عطیه
باید باشی و حس کنی ... باید اون دل دل کردن ها ... اون دل شوره های ناتموم ... اون بی خبریهای دائمی ... از برادرت و خواهرت ... از دوستات و همکارات ... از تموم چهره های آشنایی که هر روز می دیدیشون و حالا یه چند روزیه نیستند...
سیگار فروشی که سر خیابون میشست و نیست...
واکسی سر برزیل نرسیده به ونک که نیست...
پیرمرد دوست داشتنی ارمنی که جلوی کلیسا لم میداد تو سایه و یه چند روزیه نیست...
شاگرد صنایع دستی فروشی محل که نیست...
نوید که دیروز ناهار خورده و رفته بیرون و هنوز برنگشته...
دوست خواهر دوستم که به کلاس سه تار رفت و دیگه برنگشت...
عطیه چندتا دیگه برات بنویسم که رفتن و برنگشتن؟
که بودن و حالا نیستن...
که با خودشون یه اسم نه که یه دنیا رو بردن تو ماتم...
شبیه دهه شصت شدیم و بزرگترها دیگه نمیتونن به ما فخر بفروشن که دوره و زمونه خوب شده و نبودین اون موقعها که فلان و فلان... که دارم با گوشت و پوست و استخونم لمس می کنم این فشار لعنتی رو...
یه موتور پشت سرم بوق میزنه از جا میپرم و تو دلم به بزدلی مفرطم لعنت می فرستم و اون ترس قدیمی که از هشت سال پیش تو دلم نشسته دوباره میاد سراغم همون جایی که بعدش اسم ....درکه میاد و خیلی هم معروفه!
قرار بود موزه بشه ولی هنوز تغییر کاربری نداده و کماکان فعاله!
در اولین فرصت ممکن به سفارت ..... میرم و تقاضای ویزا میکنم مهم نیست روزی چند ساعت کار می کنم (گرچه تو تهران و بین همشهری های خودم روزی 12 ساعت کار میکنم برای چندرغاز) مهم اینه که وقتی کتاب چهره ها و اخبار گونه هایم رو اشکی کنند به تخت فنری پناه می برم و فرشته م رو بغل میکنم و خداروشکر می کنم که لااقل اندکی آزادی به نام قانون (که همه از کوروش کبیر اقتباس شده) دارم و به من این حق را می دهد که عقیده خودم را داشته باشم و نگران ترور تک تک افرادی که هر روز می بینم نباشم.

همه چیز به هم ریخته و واقعا نمی دونم این داستان تجمعات و اعتراضات و راه پیمایی مردم سبزپوش تا کی میخواد ادامه پیدا کنه!؟ یواش یواش داره رنگ و بوی خشونت بدی به خودش میگیره و تعداد کشته ها داره بالا و بالاتر میره من دوست ندارم دوستانم همکلاسیام همکارهام آشناها و دختر و پسرهایی که همشهری و هموطن من هستند بازداشت بشن پاشون به زندان و ... باز بشه براشون پرونده سازی بشه و چیزهایی رو ببینند که من ۸ سال پیش دیدم و تا عمر دارم از یادم پاک نمیشه و جالب اینجاست که خدمت سربازیم هم تو نیروی انتظامی و با همون لباسی بود که ازش وحشت و کینه داشتم . اما این باعث نمیشه که یادم بره چه بلاهایی سرم آوردن که شرم دارم واسه پدر و مادرم تعریف کنم یا حتی به یادشون بیارم . من از چشم بند و دستبند و پابند و کلا هرنوع بند مخالفم.

نتیجه کاملاْ برعکس اون چیزی شد که همه فکر می کردند.

شنبه شب، ميليون‌ها بيننده که پاي گيرنده‌هاي تلويزيوني مناظره احمدي‌نژاد و کروبي را نگاه مي‌کردند ادعاي عجيبي را از جانب رئيس‌ دولت نهم شنيدند. احمدي‌نژاد خطاب به کروبي گفت: شما مي‌خواستيد حدود 20 ميليارد تومان ! خرج سيستم اس‌ام‌اس عمومي بکنيد که مخابرات آن را قبول نکرد و گفت ما اين سرويس را نمي دهيم .

يک حساب ساده رياضي اينجا انجام شده است که صحت و سقم اين ادعاي آقاي رييس جمهوررا روشن مي‌کند. توجه فرماييد قيمت هر اس‌ام‌اس عمومي به اين شکل، 8 تومان است و با احتساب اينکه 35 ميليون خط تلفن همراه اول و ايرانسل و تاليا در کشور فعال است، با اين رقم 5/2 ميليارد اس‌ام‌اس آن هم براي هر سه شرکت نه فقط همراه اول  ،بايد توليد شود که با اين تعداد اس. ام. اس سهم هر خط تلفن تا انتخابات 800 اس‌ام‌اس فقط از جانب ستاد آقاي کروبي مي شود . يعني تا انتخابات روزي 50 اس‌ام‌اس براي هر خط تلفن ! به نظر شما رئيس‌جمهور کارشناسي است که در چيدمان اعداد اشتباه کرده است؟

ما ایرونی ها تو محیط کار تجربه کار گروهی و تیم ورک رو نداریم و واسه همین سر کوچکترین مسائلی که ممکنه در حین کار پیش بیاد به قاضی و حکم نیاز داریم و قضیه رو به مدیریت انتقال میدیم و با این اصطکاکی که بوجود میاریم همیشه دنبال مقصر می گردیم و چه کسی بهتر از تازه وارد گروه!؟